Een Travellerspoint blog

Prille verliefdheid

Marokko blijft me steeds verrassen

sunny 40 °C

Ik ben verliefd geworden. Dat plan je niet, het gebeurt je gewoon. Mij overkwam het in de frisse kleurige straatjes van Assilah's medina. Ik was zonder problemen in de hete middagzon van het station over het strand naar de rode kasbah (stadsmuren) gelopen. Ik had de reeks van boetiekjes met divers ambachtelijk waar door de eerste hel wit, blauw en groen geverfde straatjes gevolgd en bevond me vervolgens middenin in de authentieke schilderachtige behuizing. In het doolhof van aangesloten huisjes had ieder straatje zijn eigen geheim; een mini tuinparadijsje, een prachtige traditionele Marokkaanse lamp of een ambachtelijke houtwerkplaats verscholen in een doodlopend steegje. Mijn ontdekkingstocht leidde me naar de zeezijde waar ik op de stadsmuur boven de rotsen en de krachtige stoten van de oceaan uittorende. Terugkijkend op de medina overviel mijn verliefdheid me. Dit is het pitoreske Marokko waarin ik zou kunnen leven. In mijn prille bevlieging stel ik mij voor dat de huizen zittoiletten hebben en de mensen elke dag van het uitzicht, de zon en het strand genieten.

Mijn bevlieging was onverwachts. Ik had op de heenweg naar Tangier wel in het stadje de nacht willen doorbrengen, maar dat was meer om de lange treinreis te overbruggen. Ik versliep me ondanks het prachtige voorbijgaande landschap en heb uiteindelijk alsnog laat 's avonds naar een hotel in de bekende Witte Stad gezocht. Tangier doet zijn bijnaam eer aan. De gloeiende zon weerkaatste tussen gewitte muren van de luxere villa's en hoge appartementsgebouwen. De Spaanse invloeden zijn duidelijk zichtbaar in de tegen de rots opgebouwde witte huizen, ruime boulevards en prachtige pleintjes voorzien van fontijnen en omgeven door palmbomen. Zelfs de talloze begroetende en naroepende jongens hebben Spaans tot de taal van hun verleiding verkozen. Ik ontwijk en negeer ze inmiddels met redelijke souplesse maar door mijn (in hun ogen) blonde haren zullen de complimenten mijn gehele verblijf aanhouden. Het voelt een beetje als Amsterdam Zuid in zomerhitte, al blijkt hier 'sssss' de voorkeur boven 'pssst' te genieten. Ik was verleid door de stad en zijn wonderen maar ik werd pas verliefd in Assilah. Daar kon een middag aan het strand niets aan veranderen.

Ik had mijn reis willen vervolgen naar Ceuta, ten oosten van Tangier, maar ik was mijn paspoort vergeten. Op ogenschijnlijk Marokkaans grondgebied bevinden zich namelijk nog twee mini Spaans stadjes die de integriteit van de grens lijken te tarten. Later, aan het eind van augustus, hoop ik mij alsnog tussen de bewoners en tapas te voegen om dit fenomeen te aanschouwen. Zouden deze stadjes de spanning en de extra grenscontrole die zij veroorzaken waard zijn? Hoe het ook zij, deze Spanjaarden hebben mij naar Assilah gedreven en daar ben ik hen dankbaar voor.

Terug in Sidi Kacem heb ik met de gevorderden de past continuous en met de beginners het klokkijken bestudeerd. De digitale klok lijkt ze nog te verwarren maar langzaamaan begint het begrip te dagen. Of mijn leerlingen allemaal wel eens gebruik maken van een digitale klok op een mobiele telefoon of computer thuis weet ik niet zeker. Het ontbreekt ze niet aan de basisbehoeften maar veel huisjes in de onverharde wijk waar ik woon zijn klein. De kinderen slapen vaak op salonbanken of dunne matrasjes en de privacy van een eigen kamer is zeldzaam. Daar waar de praktijk de overhand heeft is het straatbeeld niet mooi; het heeft enkele lokale vuilnisbelten en ongemakken in de huizen tot resultaat. Maar mijn leerlingen kunnen lezen en schrijven en de 50 dirham (5 euro) schoolgeld voor de zomercursus is betaald. Ze zijn gelukkig en dus ben ik het ook.

Gisteravond viel ik prompt weer middenin een bruiloft. Het woord 'overlast' kennen ze hier niet en dus was ik de voorgaande nacht door het getrommel en gezang al op de hoogte van de feestelijkheden. Beide dagen van de bruiloft duren tot laat vijf of acht uur 's ochtends en onder het genot van te harde muziek (ik vermoed om iedereen wakker te houden) dansen de jongere vrouwen en kijken de oudere vrouwen toe. Ik verkleedde mij nog om half een 's nachts om ook naar het dak van het huis te gaan. De rijke en kleurige rituelen van de vorige bruiloft waren dit keer niet hetzelfde. De bruid was alleen voor de ogen van de bruidegom en familie bestemd, dus na enige uren te hebben gedanst en gewacht, zocht ik mijn bed weer op. Toen ik 's ochtends opstond waren de banken in de salon weg en 's middags waren ze een muur in de zitkamer aan het metselen. Het kan de taalbarriere zijn, maar Marokko blijft mij steeds verrassen. Ik wacht de gebeurtenissen van vandaag en morgen gewoon af en plan alleen mijn lessen. Bedankt voor jullie reacties en blijf me op de hoogte houden van jullie dagen!

Geplaatst door Jantien 6:19 Gearchiveerd in Marokko

Email deze blog postFacebookStumbleUponRedditDel.icio.usIloho

Inhoudsopgave

Reacties

hey tienemien,
Verliefd?!? Heel even dat ik dat Jonathan in trouble was.., maar hij mag vast wel bij je komen wonen daar in marokko, toch? En voor mij is het alleen maar dichterbij, want ik blijf mooi hier in australie! ;-)
Kus! JeZus

door Josine

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint