Een Travellerspoint blog

Makein mushkil

Over kleine stadjes en tijd, kinderen en bruiloften

sunny 35 °C

Tegen alle verwachtingen in bleek school niet te beginnen. Buiten de hekken van het schoolterrein wachtten de studenten al sinds negen uur en zelf wacht ik met een klein gezelschap in een klaslokaal. In het gebouw zijn nog enkele andere leraren aanwezig maar school begint niet. Om elf uur vertrekken we dus weer. Dat is de echte betekenis van insha'Allah, als God het wil; hij wilde het niet. Morgen, morgen zal de school waarschijnlijk wel beginnen.

Het meisje dat naast me loopt op weg naar huis schat ik veertien en ze spreekt geen Engels. Maar ze houdt mijn arm vast dus ze is mijn vriendin. Voor mij loopt mijn gastvrouw Hannan te praten met een moeder en dochter die ook hebben ontdekt dat school vandaag nog niet begon. Paard en wagen sjokken langs en een auto toetert. De omvangrijke begroetingen zijn niet van de lucht. Sidi Kacem is groter dan ik verwacht had maar wel landelijk. Er is een modern aandoende boulevard, maar de school is een van de meest nette en kleurige gebouwen die ik in de omgeving heb gezien. De mensen constateren constant dat het warm is, heet zelfs zoals gewoonlijk, maar telkens met hernieuwde verbazing.

Mijn nieuwe gastgezin aan de rand van het kleine stadje bestaat slechts uit vrouwen, vier generaties bij elkaar. Twee dochters wonen bij hun moeder en tante in, evenals grootmoeder, en de vrouwen verzorgen ten aller tijde tenminste twee kinderen van familieleden in nabijgelegen te warme huizen. Ze hebben me met de warme gastvrijheid ontvangen die ik inmiddels gewend ben. Het enige verschil is dat ze bijna geen Frans of Engels spreken. We spreken dus een interessante mix van Arabisch, Frans en Engels die niemand eigenlijk echt begrijpt. Ik krijg vanaf nu wel twee dagen in de week Marokkaans Arabische les dus dat zal hopelijk een verschil gaan maken. Zowel de vrouwen als organisatie waarmee ik hier les geef zijn beschermend en verzorgend tot aan het benauwende toe, dus pak ik af en toe mijn vrijheid door alleen naar de medina een taxi te pakken, hetgeen voor hen al cultuurshock genoeg is.

Ik heb mijn andere gastgezin in Rabat teleurgesteld achtergelaten. Niet alleen omdat de enige foto van Casablanca op mijn blog een slecht beeld geeft van de stad en ik Fatima Zahra nooit bij haar rechtmatige naam noem (zie de comment van Fatima onder mijn foto van Casablanca), maar ook omdat ik besloten had te vertrekken uit Rabat. Stuk voor stuk realiseerden ze het zich. Ik ga naar Sidi Kacem. Waarom? Het is maar een klein stadje in het binnenland dat bekend staat als het kruispunt van treinroutes in een landbouwgebied. En het is er heet. Veel warmer dan Rabat, want dat ligt naast de zee. Geen strand, geen AIESEC, ik moet vertrekken uit mijn gastgezin... Haar moeder, zus en de winkelier op de hoek waren verbouwereerd. Gelukkig is het gemis maar van korte duur want we hebben afgesproken dat ik elke vrijdag terugkom voor de traditionele cous-cous en daarbij ook een gedeelte van de Ramadan bij hen doorbreng. Daarbij, het vertrek was mijn eigen idee: ik wilde in een klein dorpje lesgeven waar de mensen nog zo authentiek mogelijk Marokkaans leven en Marokkaans denken. Ik wilde Engels lesgeven aan kinderen op een vrije manier, los van alle TOEFL toetsen en prive scholen. Ik had het idee doorgedrukt om naar Sidi Kacem te gaan.

Dus was het deze week eindelijk zo ver. Met mijn mond vol tanden stond ik voor een klas vol Marokkaanse kinderen. Er was me niks verteld behalve dat ik om negen uur aanwezig moest zijn. Dat was ik niet precies want mijn gastvrouwe Hannan zag daar de noodzaak niet van in. Ik was toch leraar? De studenten wachten wel, makein mushkil - geen probleem. Tijd kan je hier door de vingers glippen zonder dat je het merkt, het is niemand iets waard. Een paar minuten meer of minder, een uur, een dag of een week; alles kan wachten en alles wacht dan ook totdat het plotseling urgent wordt. Dus wachtten de studenten terwijl ik stuntelde met mijn introductie. Wachtten ze tot iemand zich als tolk zou opwerpen, wachtten ze tot die iemand mij kon vertellen dat het niveau van de studenten te verdeeld was om ze tegelijkertijd les te geven. Die iemand bleek het enige te zijn dat wel geregeld was. Onverwachts kwam na drie kwartier een vriendelijke man binnen wandelen, maakte een kalm praatje met de kinderen en berichtte een mushkil (probleem). Hij splitste de groep voor de volgende dagen dan ook in tweeën: beginners en gevorderden. En wat blijkt? Ze hebben een boek en een methode waaruit we kunnen werken. Ik had dus voor niks zitten improviseren met zinnetjes, spelletjes en vocabulary. Niet dat de studenten dit ook maar enigzins dwars zit, zij zijn allang blij dat er een leraar is. Een gedeelte van de groep had eigenlijk Frans willen leren. Dagelijks komen ze op school kijken of die lessen beginnen en sommigen grijpen bij gebrek aan een Franse leraar de kans aan om mijn Engelse lessen te volgen. En nu alle feiten langzaam op hun plek vallen, verlopen die lessen ook een stuk beter. Met deze lieve en optimistische kinderen weet ik zeker dat we iets kunnen bereiken om trots op te zijn. Het hoe en wat moeten nog volgen, maar alle ingredienten voor succes lijken inmiddels aanwezig.

Ook belangrijk, bij kleine stadjes horen bruiloften. Ik stond al ingeroosterd voor twee bruiloften en een verloving, maar daarvan kan ik er maar één, volgende week woensdag en donderdag, naast de bruiloft in Rabat waar ik samen met Fatima Zahra naartoe ga. Dit weekend ga ik namelijk naar Chefchouen in het noorden van Marokko samen met nog andere EP's uit de buurt van Rabat. De finale Nederland - Spanje wil ik op een toepasselijke manier kijken zoals ik de afgelopen keren ook heb gedaan, maar daarvoor zijn de plannen nog niet definitief. Ik hoop binnenkort mijn viering van een positieve afloop te berichtten! Heel veel liefs vanuit Marokko en laat me weten hoe het met jullie is!

Geplaatst door Jantien 7:55 Gearchiveerd in Marokko

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Ha Jantien. Fleur en ik zitten dus echt op zo'n prive school... Upper middle class studenten, en alles goed voor elkaar en georganiseerd (voor Egyptische begrippen dan). Methode's, boeken, ICT afdeling met computers en oefencd's en video. En de studenten: Op enkele conservatieve attitudes na zijn ze opgegroeid met westerse ideeen, muziek en cultuur. En dat geldt helemaal voor de AIESEC'ers, die echt uit de rijke klasse komen, in fancy restaurants eten en de hele dag rondjes door Alexandria rijden. Op straat zie je juist de grote armoede die er ook is onder de mensen en dat is een groot contrast met de mensen waarmee op dagelijse basis om gaat hier op school. Misschien een beetje gechargeerd beeld, maar zo ervaar je het soms wel.

Verder gaat alles goed hier. Ben benieuwd naar nieuwe avonturen!

ADAM

door Adam

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint