Een Travellerspoint blog

Allah yatik saha

Tmar, harira, milweed, sebakia en andere pijnigende etensgeuren.

sunny 32 °C

Het is vier uur en ik heb honger. Dat is het moment waarop ik het internetcafe verlaat. Ik loop langs de vele kraampjes waar het eten alvast wordt bereid en te koop is voor de ftoor vanavond. De etensgeuren in de namiddag zijn een grote overlast op straat momenteel maar er lijkt niet tot weinig tegen opgetreden te worden, beide tot mijn grote ergernis. De fruitkraampjes volgen, die eveneens mijn goedkeuring niet kunnen wegdragen, en dan loop ik onvermijdelijk iemand tegen het lijf die een praatje met mij aanknoopt. Ik zoek de beste tussen het aanbod uit (lees: interessante gesprekken) en mogelijk gaan we samen in cafe Maure in de tuinen van de Kasbah des Oudaies een figuurlijke thee drinken zonder daadwerkelijk thee te drinken. Niemand biedt ons ook thee aan in deze tijden dus het blijft vaak bij plaats nemen op het terras met het geweldige uitzicht over de zeezijde van Rabat.

Om vijf uur ben ik terug in de geweldige riad middenin de geweldige wit-blauwe kasbah des Oudaies om de deur voor Anna open te doen. Anna neemt ook deel aan het Nour-project en loopt stage bij de Nederlandse Ambassade in Rabat. Nadat Jonathan twee dagen geleden is vertrokken verblijf ik bij haar en zij leent mij overdag haar sleutel uit zodat ik in en uit het huis kan lopen. Samen overleggen we welke uitnodiging om de ftoor te eten we zullen aannemen en dan lopen we naar de medina om gebak en vruchten voor de gastvrouw te kopen. Als de honger en dorst bij mij echt nijpend worden gaat de zon vaak al onder en bevinden we ons aan een goed gedekte tafel met de traditionele harira, sebekia, temar, milweed en andere lekkernijen. Het is nog niet geheel een uitgewerkt dagelijks ritueel maar met de vele uitnodigingen lijkt het dat wel te kunnen worden. Vanavond kunnen we kiezen tussen Anna's buurvrouw of haar jus-kerel.

Het is Ramadan en ik vast wel, maar zonder veel overtuiging. Het is meer groepsgedrag moet ik tot mijn spijt bekennen. Het is een belangrijke maand in de Islamitische kalender waarin alle moslims hun luxes afleggen en van zonsopgang tot zonsondergang niet eten of drinken. Zo drukken zij hun gelijkheid uit, honger dringt immers door ieder klasseverschil heen, en trainen zij hun discipline en geloofskracht. Het zou ook goed voor je gezondheid moeten zijn; na de maaltijd word je daarom saha (in goede gezondheid) gewenst, beantwoord met Allah yatik saha (mag Allah je goede gezondheid geven). Maar 's nachts wordt er vier keer uitgebreid en zoet gegeten: de ftoor bij zonsondergang, de meest uitgebreide maaltijd (lunch) rond elf uur, een snack tussendoor rond 1 uur en diner rond 3 uur 's ochtends. Ik bid de vele gebeden niet en neem mij elke dag voor vandaag wel te eten en vooral water te drinken maar ik blijf het onbeleefd vinden om deze lekkernijen voor de neus van de trouwe moslims te kopen, laat staan nuttigen. Dus wacht ik tot zonsondergang en zeg ik trots dat ik heb gevast. Schaamtevol, ik weet het, maar het levert wel vele steunbetuigingen tijdens de etensuren op. Ik ben een soort groepsgevoel-junkie geworden, ik doe alles om bij de Marokkanen te horen.

Met Jonathan heb ik in Sidi Kacem wel een dag vol overtuiging gevast. Na onze maaltijd om drie uur 's nachts probeerden we net als alle moslims zo lang mogelijk te slapen om zo een groot deel van de dag alvast probleemloos te overbruggen. Toen ik wakker werd waren de vrouwen al begonnen het eten voor 's avonds te bereiden en die zelf-mutilatie inclusief bijbehorende pijnigende etensgeuren (enige overdrijving toegevoegd) ging de hele dag door. Met een vriendin van mij Khadija hebben we ons dus de laatste uren opgesloten in haar kamer voor een goed gesprek over de positie van de vrouw en de mogelijkheid van verandering in de Marokkaanse cultuur. Jonathan was intussen meegenomen door Tariq op een lange voettocht naar een waterreinigingsinstallatie dat tot zwembad verheven was. Ik was jaloers op zijn vrije plezier maar het lopen in de hete zon had wel zijn dorst verergerd. Ten tijde van zonsondergang was hij er erger aan toe dan ik. Maar het vele eten en de zoete drankjes leidden al snel tot een overuren-draaiende maag van ons beide.

Na de maaltijd begaven we ons naar de moskee. Ik had Tariq opgestookt om Jonathan mee te nemen en zelf liet ik me voor mijn inmiddels derde gebed begleiden door het jongere nichtje. Inmiddels al gewend aan het uitgebreide wasritueel en de vele herhalingen in het gebed, kon ik me nog verbazen over een mij nog niet bekende gewoonte van de mannen bij gebedstijd. Voordat het gebed aanbrak had hij met een groep jonge en oude mannen kif (kruidig geestverruimend tabak) en hashish gerookt in lange pijpjes, vergezeld door de gewoonlijke Marokkaanse mintthee. Dit alles vond in grote hoeveelheden plaats recht voor de moskee. De eeuwenoude traditie van het gebruik van deze rijkelijk geproduceerde goederen gaat verder terug dan het islamitische geloof maar in vele gebieden lijken zij goed samen te gaan. Tot nu toe heeft onze observatie nog geen moslim weten te verbazen.

De komende dagen zal ik nog deels bij Anna verblijven en daarna met haar een beetje gaan reizen in het weekend. Daarna zal ik nog Fatima Zahra enige tijd opzoeken en mijn vliegticket terug boeken. Ik heb Marokko nu als vrijwilliger en als toerist ervaren en genoten van het prachtige landschap en de zeer gastvrije en vriendelijke mensen. Het wordt tijd om mij langszaam weer klaar te maken om weer terug naar Nederland te gaan. Laat me weten hoe het met jullie is!

Geplaatst door Jantien 6:42 Gearchiveerd in Marokko

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Lieve Jantien,

Ik vind het heel fijn dat je het daar zo naar je zin hebt en ik geniet van je verhalen.Maar ik zal toch blij zijn als je weer terug bent. Het is hier zó stil. Geen telefoon, geen sms, ik mis je!

Liefs, mamma

door Mamma

Wat een prachtig verhaal weer! En ik ben toch trots op je, hoor: dat je hele dagen zonder eten en drinken volhoud..! Jammer dat Jona weer weg is, maar gelukkig kan jij nog even lekker genieten daar. Zeg en als je toch tijd hebt om naar het internetcafe te gaan, reageer dan ook even op mijn emailtje, please?! xx Je zus

door Je zus

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint